. W całej historiografii PRL okres II wojny światowej przedstawiany był wyłącznie jako okres agresji i okupacji niemieckiej, z pominięciem agresji i okupacji ZSRR. 17 września 1939 r. przedstawiano eufemistycznie jako pokojowe „wkroczenie” wojsk radzieckich w celu „ochrony” ludności na wschodnich terenach. Rola ZSRR była przedstawiana jako jednoznacznie pozytywna, związana z wyzwoleniem ziem polskich spod okupacji niemieckiej. Termin „wyzwolenie” rozciągano również na ziemie nienależące do II RP, np. „Wyzwolenie Wrocławia”. Zbrodnię katyńską przemilczano, bądź przypisywano Niemcom. Tematyka zagłady Żydów nie była zazwyczaj poruszana w sposób odrębny względem losów pozostałych obywateli polskich pod okupacją niemiecką.
Patrz też
Polityka historyczna
Bibliografia Wojciech Wrzosek, O trzech rodzajach stronniczości w historii, (w:) Pamięć i polityka historyczna. Doświadczenia Polski i jej sąsiadów, pod red. S. M. Otwinowskiego, J. Pomorskiego, R. Stobieckiego, Łódź 2008, ss. 77–90. Wojciech Wrzosek, Co chcemy dzisiaj wiedzieć o piśmiennictwie historycznym?