Ostatecznie kolejowy system belgijski, liczący 11 029 km długości, zajął pierwsze miejsce na świecie pod względem gęstości sieci. 1851 – budowa kolei prywatnej Liège – Namur z kapitałem brytyjskim, odkupionej przez francuską spółkę CF Nord (odtąd kolej CF Nord-Belge); 1861 – sieć liczyła 1935 km, z czego 750 km stanowiły linie kolei państwowej État belge;
Systemem uzupełniającym kolejową sieć krajową stały się kolejki dojazdowe (chemins de fer vicinaux), budowane i zarządzane przez przedsiębiorstwo Société nationale des chemins de fer vicinaux / Nationale Maatschappij van Buurtspoorwegen (SNCV / NMVB), utworzone w 1884 r. Kolejki te były przeważnie wąskotorowe, trakcji parowej, elektrycznej lub spalinowej. W dużych aglomeracjach tworzyły systemy elektrycznych tramwajów podmiejskich, a nawet miejskich. W 1925 r., w apogeum rozwoju, sieć „vicinali” liczyła 5200 km. Sieć została niemal w całości zlikwidowana w latach 50. i 60. 1920 – umowa o eksterytorialności przechodzących przez Niemcy odcinków Vennbahn (wybudowanej w 1889 r., odcinek między Eupen i Monschau), która została przyznana Belgii po włączeniu do niej powiatów Eupen i Malmedy;