Od 1966 do 1968 pracował jako starszy asystent redaktora w Państwowym Wydawnictwie Naukowym, skąd został zwolniony w rezultacie wydarzeń marcowych, następnie jako starszy referent w Centralnej Agencji Fotograficznej (1969), instruktor w dziale analizy czytelnictwa i prasy w Centrali Kolportażu Prasy i Wydawnictwa Ruch (1970–1973) i redaktor w dziale upowszechniania prasy Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej „Prasa-Książka-Ruch”. Przyjaźnił się w tym okresie ze Stefanem Mellerem.

Po uzyskaniu w 1974 doktoratu z nauk politycznych został w tym samym roku dzięki poparciu Andrzeja Wyrobisza i Elżbiety Kaczyńskiej zatrudniony w kierowanym przez nich Zakładzie Historii w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku. Współpracował z Komitetem Obrony Robotników i Komitetem Samoobrony Społecznej „KOR”, w 1980 współzałożył Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” na Wydziale Humanistycznym białostockiej filii UW. Współzałożyciel (1978) i redaktor naczelny (1982–1994) kwartalnika politycznego „Krytyka”. W 1982 uczelniana komisja weryfikacyjna filii UW w Białymstoku zarzuciła mu współpracę z Radiem Wolna Europa i Centralną Agencją Wywiadowczą.