Po upadku Powstania warszawskiego został umieszczony przez Niemców wraz z matką i żoną w obozie przejściowym w Pruszkowie, następnie w Stutthofie, stamtąd zaś do obozu w Kelsterbach. W listopadzie 1944 został zwolniony jako obywatel szwajcarski wraz z matką i żoną.

Czasy powojenne Po przyjeździe do Szwajcarii zamieszkali w Lozannie. R. od r. 1945 objął wykłady z języków oraz cywilizacji słowiańskich i orientalnych (głównie sanskrytu oraz cywilizacji indyjskiej) na Uniwersytecie w Lozannie, gdzie w 1949 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1957 profesorem zwyczajnym. Równocześnie prowadził zajęcia na Uniwersytecie we Fryburgu, wykładając językoznawstwo porównawcze języków indoeuropejskich i Dalekiego Wschodu jako profesor nadzwyczajny, a od 1951 profesor zwyczajny. W 1977 r. przeszedł na emeryturę.

Był autorem licznych prac naukowych, głównie na tematy związane z buddyzmem, a także dotyczące problemów językowych oraz ogólnofilozoficznych. Dużo podróżował. Był kilka razy w Indiach – m.in. brał udział w jubileuszu buddyjskim Buddha Jayanti (w 1956) oraz w Kongresie Orientalistycznym w New Delhi (w 1964). Wyjeżdżał do Iranu, Japonii, Indochin i USA. Był prezesem Société Suisse d'Études Asiatiques.