W styczniu 1951 ukończono zmodernizowany prototyp, ze stacją radiolokacyjną Korszun, z przebudowanym nosem kadłuba z anteną w osłonie w górnej części wlotu powietrza (podobnie, jak Su-15 i I-320), wprowadzono też inne drobniejsze zmiany. Badania państwowe samolot ukończył pozytywnie i został w 1951 zarekomendowany do produkcji seryjnej (równolegle rozwijany I-320 został oceniony jako niezadowalający). Radar Korszun jednak również nie był jeszcze dopracowany, lecz dopuszczono wyposażenie samolotu w radar Izumrud. Ła-200 stał się w ten sposób pierwszym radzieckim myśliwcem przechwytującym, który ukończył pozytywnie próby i był gotowy do produkcji. Planowano produkcję seryjną samolotu pod oznaczeniem Ła-17 (użytym później dla celu latającego Ła-17).
Produkcja samolotu nie została jednak uruchomiona, gdyż radzieckie władze państwowe, ze Stalinem na czele, pod wrażeniem techniki rakietowej, zrezygnowały w 1951 z myśliwca przechwytującego obrony punktowej. Zlecono za to biuru Jakowlewa skonstruowanie nowego myśliwca przechwytującego obrony obszaru, o dużym zasięgu, wyposażonego w nowy radar Sokoł, przeznaczonego do operowania nad Syberią i Dalekim Wschodem, gdzie sieć rakiet przeciwlotniczych nie była rozwijana.