W latach 1968–1970 był bezrobotny, zaś w latach 1970-1976 pracował jako radca prawny w kilku łódzkich przedsiębiorstwach państwowych.
W 1975 współredagował i podpisał list do Sejmu PRL przeciw zmianom w Konstytucji PRL.
W 1977 założył Ruch Wolnych Demokratów, który wszedł wkrótce w skład Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W trakcie rozłamu w ROPCiO poparł Leszka Moczulskiego i wszedł w skład Rady ZINO. Nie był nigdy członkiem NSZZ „Solidarność”, ale jesienią 1980 był jednym z jej doradców w regionie łódzkim. Na początku 1981 był doradcą łódzkiego strajku studenckiego, który wywalczył rejestrację Niezależnego Zrzeszenia Studentów.
Po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 był internowany w okresie od stycznia do marca 1982. Do internowania doszło w trakcie sprawy działacza łódzkiej „Solidarności”, Ryszarda Kostrzewy, w której Karol Głogowski jako jego obrońca przyjął linię obrony polegającą na dowodzeniu, że wprowadzenie stanu wojennego było nielegalne. Po wypuszczeniu z internowania pracował jako adwokat. W 1983 został wybrany na członka Naczelnej Rady Adwokackiej, pełnił też funkcję sędziego w Wyższym Sądzie Dyscyplinarnym tej Rady.