Obornicki Batalion Obrony Narodowej (batalion ON „Oborniki”) – pododdział piechoty Wojska Polskiego II RP.
Formowanie i zmiany organizacyjne Batalion został sformowany w maju 1939 roku, w składzie Poznańskiej Brygady ON, według etatu batalionu ON typ IV.
Jednostką administracyjną i mobilizującą dla Obornickiego batalionu ON był 57 pułk piechoty wielkopolskiej w Poznaniu.
Od 11 lipca 1939 roku batalion, pod względem taktycznym, został podporządkowany dowódcy 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty.
Obornicki batalion ON w kampanii wrześniowej W dniach 1–4 września batalion wchodził w skład Oddziału Wydzielonego płk. Stanisława Królickiego w rejonie Rogoźno-Bolechowo. Wspierał działania 7 pułku strzelców konnych w działaniach przeciw dywersyjnych, w pasie obrony pułku. Obsadził wybudowane w okresie lipca i sierpnia 1939 umocnienia polowe w rejonie Murowanej Gośliny i na północno-zachodnich obrzeżach Puszczy Zielonki. Nocą 4/5 września ubezpieczał odejście 7 psk w kierunku Konina w ślad za Wielkopolską Brygadą Kawalerii. W trakcie odwrotu szpicę batalionu stanowił III pluton posiadający rowery, z 3 kompanii ON „Murowana Goślina”. Następnie 5 września batalion odmaszerował do Zgrupowania Poznańskiej Brygady ON płk. Stanisława Siudy po trasie Bolechowo, Owińska, Czerwonak, Swarzędz, Paczkowo, Iwno w kierunku Wrześni.