Charakter mistyczny ma joga. Jest to różnorodny system technik mistycznych i ascetycznych, z których tylko część ma charakter filozoficzny, a których głównym reprezentantem jest Patandźali (ok. II w.). Joga jako filozofia mistyczna bazuje w dużej mierze na aparacie pojęciowym wypracowanym przez samkhję, nadaje mu jednak charakter praktyczno-techniczny, ściśle ukierunkowany na wyzwolenie. Wyzwolenie dokonywane jest podobnie jak w samkhji, poprzez osiąganie różnych stopni zrozumienia relacji prakryti do purusy aż do całkowitego zrozumienia ich odmienności – przy czym w jodze proces ten ma charakter prenego rodzaju drogi mistycznej i jest wspomagany przez złożone techniki medytacyjne, a nawet ułatwiające je ćwiczenia fizyczne (asany) i oddechowe (pranajama) oraz zasady moralne (jama i nijama). Główne stopnie tej drogi to pratjahara, dharana – przykucie uwagi, dhjana – kontemplacja i samadhi – wzmożona kontemplacja, zbliżona do mistycznej iluminacji. Przedstawiony tu obraz jogi jest jednak ogólny, ze względu na jej znaczną niejednorodność tak jako kierunku filozoficznego, jak i jako praktyki religijnej.
Hinduizm a literatury indyjskie
Hinduizm a sztuka indyjska