Etymologia ta została zaproponowana przez Marijana Lanosovicia i poparta przez Vuka Karadžicia, Rudolfa Horvata, Ivana Ivanicia, Ivana Antonovicia, Istvána Iványego i Mija Mandicia.
Najbardziej wiarygodne wyjaśnienie oparte jest na założeniu nadawania nazw populacji od nazwy terenu, wokół którego zamieszkiwała dana grupa etniczna. Byłoby to zgodne z innym subetonimem, takim jak Šijaci, Szokaci itp. Inną cechą tej nazwy jest to, że była traktowana jako coś wymawianego niewyraźnie. Tę teorię poparli Ivan Kukuljević, Antun Zorica, Đuro Popović, Vaso Glušac, Ivo Milić i Jovan Erdeljanović. W swojej klasycznej rozprawie „O pochodzeniu Buniewców” (O poreklu Bunjevaca, Belgrad, 1930 rok) etnograf Jovan Kukuljević stwierdził, że nazwa została nadana przez populację ortodoksyjnych Serbów, którzy używali czasownika bunjati, gdy ktoś wyrażał się w sposób niezrozumiały (porównaj z często używanym czasownikiem buncati, który ma to samo znaczenie). Czasownik ten odnosi się nie tylko do populacji Buniewców, ale także do katolickiego księdza, który odprawiał mszę w języku łacińskim, w przeciwieństwie do ortodoksyjnego kapłana, który posługiwał się językiem serbskim. Należy wspomnieć, że nazwa nie kojarzy się już negatywnie i nie jest uznawana za obraźliwą.