XIX wiek to czas powszechnego rozkwitu nacjonalizmu. Również w Chorwacji występuje okres rozkwitu nacjonalizmu romantycznego. Chęć walki o tożsamość narodową Chorwatów rozbudziła się wśród części Buniewców i rozwinęła w pełni na początku XX wieku. Szacuje się, że dziesiątki tysięcy ludności buniewickiej zostały zasymilowane przez władze węgierskie. Jednakże silne poczucie własnej odrębności przetrwało wśród większości duchowieństwa Buniewców. Szczególnie zasłynął biskup Suboticy Ivan Antunović (1815–1888), który popierał przynależność ludności buniewickiej i Šokci do Chorwacji.

W 1880 roku powstała Bunjevačka stranka, rdzenna partia polityczna Buniewców. Wówczas ludność podzieliła się na dwa obozy: na tych, którzy zapewniali, że są Chorwatami, oraz na tych, którzy pragnęli być traktowani jako niezależna grupa etniczna.

W październiku 1918 roku odbyła się konwencja krajowa w Suboticy, na której postanowiono oddzielić Wojwodinę od Węgier i przyłączyć do Serbii. Decyzja ta została potwierdzona podczas obrad Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Serbów, Buniewców i innych Słowian w Nowym Sadzie, które również ogłosiło zjednoczenie z Królestwem Serbii w listopadzie 1918 roku.