Pierwszym prezydentem Komisji Kodyfikacyjnej był Franciszek Fierich, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, który stanowisko piastował do swojej śmierci we wrześniu 1928 roku. Wiceprezydentami byli Stanisław Bukowiecki, Ludwik Zachariasz Cichowicz oraz Ernest Till. Po śmierci Fiericha Komisja straciła na znaczeniu. Funkcję przewodniczącego pełnił po nim Wiktoryn Mańkowski, zmarły w grudniu 1928. Nowym prezydentem został w 1932 roku Bolesław Pohorecki (zamordowany w Katyniu w 1940), który tę funkcję pełnił do wybuchu II wojny światowej.
3 czerwca 1929 w gmachu Ministerstwa Sprawiedliwości odbyła się uroczysta akademia z okazji 10-lecia istnienia Komisji Kodyfikacyjnej
Formalnie Komisji nigdy nie zniesiono, lecz po wojnie nie została ona przywrócona. W latach osiemdziesiątych, za czasów „Solidarności”, pojawił się pomysł przywrócenia działalności Komisji Kodyfikacyjnej, ale nie został on ostatecznie zrealizowany.
Struktura Komisji Komisję podzielono na dwa wydziały. Na czele Wydziału Cywilnego stał Henryk Konic, wiceprzewodniczącym był Fryderyk Zoll, a sekretarzem – Karol Lutostański.