Wydział ten dzielił się na trzy sekcje: prawa materialnego z prezesem Władysławem Jaworskim, procesowego z prezesem Franciszkiem Fierichem i handlowego z prezesem Aleksandrem Dolińskim.
Na czele Wydziału Karnego stał Franciszek Nowodworski, wiceprzewodniczącym był Edmund Krzymuski, a sekretarzem – Emil Stanisław Rappaport. Wydział ten, początkowo jednolity, został następnie podzielony na dwie sekcje: prawa materialnego z prezesem Franciszkiem Nowodworskim (następnie Juliuszem Makarewiczem) i procesowego z prezesem Edmundem Krzymuskim.
Projekty kodeksów były przedkładane ministrowi sprawiedliwości, który wnosił je pod obrady Sejmu, mógł też je zmienić lub wstrzymać ich przedłożenie Sejmowi. Po 1926 r. kodeksy weszły w życie za pomocą rozporządzeń z mocą ustawy wydawanych przez Prezydenta RP. W związku z kształtowaniem się nowożytnego polskiego języka prawnego i prawniczego oraz dużej ilości naleciałości z języków państw zaborczych powołano w 1923 roku podkomisję redakcyjno-językową.
Członkowie Komisji
Naczelnik Państwa Józef Piłsudski powołał do niej 44 osoby (4 do Prezydium i 40 członków), które następnie zostały zatwierdzone przez Sejm Ustawodawczy.