Po ogłoszeniu przez Tony’ego Blaira zamiaru podania się do dymisji, co było sygnałem do zmiany warty na szczytach Partii Pracy, zapowiedziała ubieganie się o stanowisko wiceprzewodniczącego u boku Gordona Browna. Jej kontrkandydatami byli Hilary Benn, Hazel Blears, Jon Cruddas, Peter Hain i Alan Johnson. W pierwszych czterech turach głosowania zajmowała drugie miejsca, najpierw po Cruddasie, potem po Johnsonie. Ostatecznie jednak wygrała piątą turę głosowań niewielką przewagą nad Johnsonem (50,43% głosów wobec 49,56%). 24 czerwca Harman została oficjalnie wiceprzewodniczącym Partii Pracy.
28 czerwca otrzymała od nowego premiera dwa stanowiska rządowe: przewodniczącej Izby Gmin i lorda tajnej pieczęci. Harman była ponadto ministrem ds. równości i ministra ds. kobiet. Po ustąpieniu Browna z funkcji premiera i szefa partii 11 maja 2010 Harman została tymczasowym liderem Partii Pracy i liderem Opozycji, przestała pełnić te funkcje 25 września 2010.
Po wyborach w 2015 r., gdy Ed Miliband zrezygnował z funkcji lidera Partii Pracy i Lidera Opozycji, została ona pełniącą obowiązki lidera Partii Pracy i Lidera Opozycji.
Jej mężem był Jack Dromey. Linki zewnętrzne Oficjalna strona Harriet Harman