Bitwa pod Passchendaele stała się symbolem cierpienia żołnierzy w straszliwych warunkach wojny okopowej. Walki toczyły się na bagnistym terenie, a lato 1917 roku było wyjątkowo zimne i deszczowe. Żołnierze po obu stronach praktycznie utknęli w błocie, a bitwa pochłonęła setki tysięcy ofiar po obu stronach. Alianci za tak olbrzymią cenę krwi zdołali pokonać zaledwie kilka kilometrów. Wielu historyków podkreśla jednak znaczenie bitwy pod Passchendaele, ponieważ zdobyte tam doświadczenie pozwoliło udoskonalić taktykę ofensywną aliantów i ostatecznie pozwoliła im zakończyć wojnę jesienią 1918 roku.
Tło Sytuacja na froncie zachodnim w 1917 roku thumb|left|Początkowa (brązowa) i końcowa (czerwona) linia frontu w rejonie Passchendaele Państwa Ententy przyjęły plan kampanii na rok 1917 na konferencji w Chantilly pod koniec 1916 roku. Plan ten zakładał jednoczesną ofensywę wojsk alianckich na trzech głównych teatrach działań wojennych (zachodnim, wschodnim i włoskim) oraz ostateczne pokonanie państw centralnych. Na początku 1917 roku, na konferencji aliantów w Rzymie, brytyjski premier Lloyd George zaproponował przeniesienie artylerii anglo-francuskiej na front włoski w celu osiągnięcia maksymalnego efektu ofensywy w rejonie rzeki Isonzo.