Wstąpił do Straży Narodowej, gdzie pełnił służbę wartowniczą w bramach zarządu elektrowni na Foksalu i w zajezdni tramwajowej przy ul. Puławskiej. W 1919 rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Od lipca do listopada 1920 brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Podczas obrony Warszawy stracił prawą rękę. W latach studenckich należał do Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”.
W 1924 uzyskał na UW doktorat z historii. W latach 1924–1926 wyjechał na zagraniczne stypendia naukowe do Francji, Anglii i do Włoch. W 1925 ukazała się pierwsza jego praca mediewistyczna Polityka unifikacyjna Chlotara II. W 1926 opublikował Ekspansję frankońską na terenie Włoch w VI i VII w. W 1929–1930 przebywał na stypendium Funduszu Kultury Narodowej na uniwersytetach w Paryżu i Heidelbergu. W 1931 po opublikowaniu pracy habilitacyjnej Teoria ustroju feudalnego według Consuetudines Feudorum XII–XIII uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień docenta.