15 października 1921 podjął pracę w Archiwum Oświecenia (od 1936 Archiwum Oświecenia Publicznego), gdzie pracował nad inwentaryzacją akt, głównie XIX-wiecznych. Był asystentem prowizorycznym, od 1926 etatowym. W 1929 awansował na stanowisko archiwisty, a w 1939 – kustosza. Zastępował dyrektora Wincentego Łopacińskiego podczas jego nieobecności. W czerwcu 1939 został szefem archiwum, które uległo zniszczeniu w rezultacie ostrzału Warszawy podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939, do czego przyczyniło się pozostawienie go bez opieki pracowników. Sporządził relację o archiwum, która spłonęła w powstaniu warszawskim, a później kolejną, opublikowaną w 1956.

Po zniszczeniu Archiwum Oświecenia rozpoczął od listopada 1939 pracę w Archiwum Akt Nowych, przeniesionym przez Niemców do gmachu Szkoły Głównej Handlowej przy ul. Rakowieckiej, jako faktyczny zastępca dyrektora Józefa Stojanowskiego. W 1940 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, przekształconego w 1942 w AK. Był współpracownikiem Biura Informacji i Propagandy, pełnił m.in. funkcję zastępcy redaktora Wiadomości Polskich. W czasie okupacji organizował również tajne nauczanie.