Kreatorzy rodzaju opisują także szeroki łuk, nieco węższy grzbietowo, oraz szerokie i eliptyczne powierzchnie stawowe wyrostków stawowych przednich. Wyrostki stawowe tylne są dłuższe niż szersze, wspierane przez blaszki, o których wspomniano wcześniej, a n naprzeciwko nich na wyrostku kolczystym autorzy wskazują szerokie boczne doły. Kolejny kręg przypomina swego poprzednika, choć ma szerszy trzon i jest bardziej proceliczny, a w przekroju poprzecznym zdaje się okrąglejszy. Nie dorównuje poprzednikowi wielkością wyrostka kolczystego, bardziej ku tyłowi pochylonego. Mniejszy ma też łuk i bardziej do przodu idące wyrostki stawowe przednie. Blaszka kolczysto-prezygapofyzalna znowu rozwinięta jest gorzej, w przeciwieństwie do blaszki pokolczystej. Trzeci z serii kręgów Santucci i Bertini opisują jako podobny do swych poprzedników, różniący się nieco krótszym i bardziej do tyłu idącym wyrostkiem kolczystym, bez dołu bocznego. Wskazują też pewne szczegóły budowy wyrostków stawowych oraz asymetrię wyrostków poprzecznych, nie wiadomo, czy wynikającą z procesów tafonomicznych, czy powstałą już za życia zwierzęcia. Czwarty z serii kręgów, czyli pewnie C5, przypomina poprzednika, mając niższy łuk i węższy wyrostek kolczysty. Autorzy zwracają na nim uwagę na pewne szczątkowe zagłębienia, być może związane ze stawem hematofyzealnym.