Przez całe życie Vesaas miał poczucie winy, wynikające z faktu, że wbrew woli ojca nie przejął rodzinnego gospodarstwa; odwołania do tego faktu można znaleźć w powieści Det store spelet (Wielka gra). Stopniowo izolował się od społeczeństwa, nawet wtedy, gdy mieszkał w gęsto zaludnionych europejskich metropoliach, których obrazy zarówno go fascynowały, jak i przerażały. Vesaas dużo czytał, przede wszystkim dzieła Rudyarda Kiplinga, Knuta Hamsuna oraz Selmy Lagerlöf, później również dzieła innych europejskich autorów nurtu modernistycznego. W 1934 r. poślubił poetkę , a potem zamieszkał z nią w gospodarstwie Midtbø w swojej rodzinnej miejscowości w Vinje, gdzie żył aż do śmierci.
Wczesne pisarstwo W pierwszych dziełach Tarjei Vesaasa, które zaczęły pojawiać się w 1923 r., odnajdujemy przede wszystkim cechy romantyczno-liryczne. Przełom nastąpił wraz z powstaniem znacznie bardziej realistycznej i pełnej napięć powieści Dei svarte hestane (Czarne konie), która została wydana w 1928 r.; doczekała się ona ekranizacji w 1951 r.