Najbardziej znaną powieścią Tarjei Vesaasa jest jednak Fuglane (Ptaki) z roku 1957. Głównym bohaterem powieści jest Mattis – mężczyzna, który zachował dziecięcą naiwność, ale przez otoczenie postrzegany jest za chorego umysłowo, co powoduje, że jest przez nie wyszydzany. Żyje z dala od reszty społeczeństwa wraz ze swoją siostrą Hege. Pewnego dnia w gospodarstwie rodzeństwa pojawia się obcy mężczyzna o imieniu Jørgen, który stopniowo zakochuje się w Hege. Mattis czuje się coraz bardziej opuszczony przez siostrę. Po tym, jak pewnego razu młody myśliwy zabija słonkę – jest to szczególnie ulubiony przez Mattisa gatunek ptaków – mężczyzna intuicyjnie wyczuwa czekającą go śmierć. Scena ta jest symboliczną zapowiedzią tragicznego końca. W cichej, rozumiejącej fenomeny przyrody postaci Mattisa odkryć można wiele podobieństw do autora powieści. Sam Vesaas potwierdził kiedyś w jednym z wywiadów, że chciał tą postacią naświetlić „sytuację artysty” oraz stworzyć swój autoportret, zachowując pewne ograniczenia. W 1967 dokonano w Polsce udanej ekranizacji tej powieści pod tytułem Żywot Mateusza.