Bernardino Ochino (także: Tommassini, ur. w 1487 w Sienie, zm. w 1564 w Slavkovie) – włoski zakonnik, mówca i asceta, po przyjęciu protestantyzmu – działacz reformacyjny, propagator unitarianizmu m.in. w Polsce, teolog i pisarz.
Życiorys W bardzo młodym wieku (w 1503) został przyjęty do zakonu franciszkanów, gdzie po latach mianowano go prowincjałem zakonu. Zyskał sławę jako największy mówca swoich czasów, o wielkim darze przekonywania, był powszechnie uważany za świętego z powodu ascezy i zapału z jakim głosił słowo Boże w całych Włoszech. W 1534 wstąpił do zakonu kapucynów, ponieważ reguła tego zakonu była znacznie surowsza. W 1538 mianowano go wikariuszem generalnym zakonu kapucynów.
W tym czasie zaczął czytać pisma Lutra i Melanchtona, a podczas pobytów w Neapolu nawiązał kontakt z grupą humanistów i literatów skupionych wokół Juana de Valdésa: Pietro Bembo, Vittoria Colonna, Pietro Martire Vermigli, Giovanni Bernardino Bonifacio), którzy popierali tolerancję religijną.
Od 1539 zaczął w kazaniach głosić teologię, sprzeczną z katolicyzmem, jednak ze względu na sławę, jaką się cieszył, początkowo nie był niepokojony przez Inkwizycję. Proces o herezję wszczęto przeciwko niemu w 1542, zakazano przemawiania i wezwano do Rzymu.