1 marca 1976 Bhutto (już jako premier) mianował Zię ul-Haqa szefem sztabu armii Pakistanu, promując go jednocześnie na stopień generała. Zia wyprzedził pięciu starszych oficerów. Bhutto uznał go za głęboko wierzącego muzułmanina, niemającego politycznych ambicji.
1977–1988 Zamach stanu w 1977 Kierowana przez Bhutto Pakistańska Partia Ludowa (PPP) wygrała wybory parlamentarne z 7 marca 1977, ale opozycja skupiona w Pakistańskim Sojuszu Narodowym oskarżyła rząd o fałszerstwa. W ciągu następnych czterech miesięcy w zamieszkach zginęło ok. 350 osób. Zdając sobie sprawę, że przedłużanie się niepokojów społecznych sprowokuje przewrót wojskowy, na początku lipca premier zawarł z opozycją porozumienie. Nowe wybory zaplanowano na dzień 15 października.
Jednak już 5 lipca Zia przejął władzę w bezkrwawym zamachu stanu. Wprowadził stan wojenny (ogłaszając się głównym administratorem), zawiesił konstytucję i rozwiązał parlament, zapowiadając przeprowadzenie wyborów w ciągu 90 dni.