Zamach stanu spowodował krótkotrwałe niesnaski w dowództwie pakistańskich sił zbrojnych. Dowódca sił lotniczych, gen. Zulfikar Ali Khan oraz szef połączonych sztabów i formalnie najwyższy rangą wojskowy gen. Muhammad Shariff nie poparli przewrotu, jednak Zia wymusił na prezydencie Fazalu Ilahim Chaudhrym wymianę dowództwa. Nowe kierownictwo wojska poparło zaś pucz, uznając go za konieczny dla zapobieżenia wojnie domowej. Opinię tę podzielił pakistański Sąd Najwyższy. Rok po zamachu prezydent Chaudhry zrzekł się urzędu, który objął Zia, przejmując tym samym pełnię władzy.
Proces i egzekucja Bhutto Obalony premier Zulfikar Ali Bhutto był dwukrotnie zatrzymywany i zwalniany, ostatecznie trafił do aresztu we wrześniu 1977. Wysoki Sąd w Lahaurze oskarżył go o zlecenie w 1974 zabójstwa ojca dysydenta z PPP i 18 marca 1978 skazał byłego premiera na śmierć, mimo iż nie został on uznany winnym udziału w zbrodni. 6 lutego 1979 Sąd Najwyższy odrzucił apelację Bhutto i podtrzymał wyrok śmierci. To samo w dniu 24 marca Sąd uczynił ze skargą rewizyjną. Mimo licznych apeli zagranicznych przywódców (m.in.