Manipulacja nimi powinna być uzupełniana selektywną polityką fiskalną, aczkolwiek było to w tamtym czasie sprzeczne z przeważającymi wśród monetarystów poglądami.
Sprawy nabrały dużego rozgłosu, gdy doszło do konfliktu między doradcą Margaret Thatcher, Alanem Waltersem a Lawsonem, przy czym Walters twierdził, że ERM był nieprzygotowany (dosł. „niedopieczony”) – artykuł na The Internet Forum.. Doprowadziło to do dymisji Lawsona i zastąpienia przez jego dawnego mentora, Johna Majora. Wraz z Douglasem Hurdem, Ministrem Spraw Zagranicznych naciskali oni Margaret Thatcher aby Wielka Brytania przystąpiła do ERM, co też nastąpiło w październiku 1990 r. Gwarantowało to, że rząd brytyjski będzie prowadzić taką politykę gospodarcząWspółcześni komentatorzy oskarżają Johna Majora oraz Normana Lamonta o powtarzające się opóźnienia w podjęciu odpowiednich kroków w polityce fiskalnej i monetarnej, które miały miejsce aż do zakończenia wielu wyborów uzupełniających, przyspieszając tym samym recesję. W tym czasie Bank Anglii nie był instytucją niezależną – stopy procentowe ustalane były przez Kanclerza Skarbu. i monetarną, że kurs funta w stosunku do walut innych państw-uczestników tego systemu, nie będzie mógł wahać się w paśmie większym niż 6%. Funt wszedł do systemu po kursie wymiany 2,95 DEM za GBP.