Pod koniec lat 40. należał już do ścisłej czołówki hiszpańskich szachistów. Pierwszy tytuł mistrza kraju zdobył w roku 1946, kolejne - w latach 1950, 1957, 1958, 1959, 1962 i 1966. Poza tym, w 1951, 1956, 1964 i 1969 roku zdobył tytuły wicemistrzowskieCampeonato de España. Pomiędzy 1958 a 1980 rokiem wystąpił na wszystkich w tym okresie rozegranych dwunastu szachowych olimpiadach (w tym 9 razy na I szachownicy) i pod tym względem jest rekordzistą wśród hiszpańskich szachistów. Łącznie rozegrał 174 partie, w których zdobył 95½ pkt. Jest również olimpijskim medalistą: w roku 1960 otrzymał brązowy medal za indywidualny wynik na II szachownicyOlimpBase.
Kilkukrotnie uczestniczył w turniejach strefowych (eliminacji mistrzostw świata pierwszego stopnia). Największy sukces w tych rozgrywkach osiągnął w roku 1960 w Madrycie, gdzie podzielił I miejsce (wspólnie z Lajosem Portischem, Svetozarem Gligoriciem oraz Janem Donnerem) i po dogrywce awansował do rozegranego w 1962 roku w Sztokholmie turnieju międzystrefowego, w którym zajął XI miejsce1962 Stockholm Interzonal Tournament.