W dniach 3–5 stycznia 1920 na czwartym zjeździe Naczelnej Rady Harcerskiej w Warszawie uchwalono projekt statutu ZHP, zatwierdzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych 2 sierpnia 1920 w którym został zawarty system wymagań na stopnie harcerskie (nazwane „próbami młodzieży”) wraz z oznaczeniami stopni, które w części organizacji harcerskich stosuje się do dziś:
Stopień Nazwa stopnia Oznaczenie Zadania prób dostosowane do wiekupróba III stopniamłodzikkrzyż harcerski, oksydowany noszony na lewej piersi dwa centymetry nad kieszenią lub (zastępczo z powodu braku metalu na krzyże) lilja z białej blachy, wysokości 25 mm, na lewej piersi na podkładce barwy chorągwi do 12 lat włączniepróba II stopniawywiadowcakrzyż ze srebrną lilją do 14 latpróba I stopniaćwikkrzyż ze złotą lilją do 16 lat – Harcerz Rzeczypospolitejkrzyż ze złoconym wiankiemdo 18 lat
Nieco później pojawiło się określenie skaut Orła Białego (dzisiejszy harcerz orli). Stopnie wyższe od skautów I klasy polegały głównie na zdobyciu odpowiedniej ilości sprawności.
W 1925 (rozkaz Naczelnictwa z 30 listopada) uzupełniono programy prób dla wędrowników (tzw.