Ludwik Bukowski h. Ossoria (ur. 15 sierpnia 1782 w Kluczach, zm. 15 sierpnia 1831 w Warszawie) – polski wojskowy, oficer w stopniu generała brygady, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Katarzyny z Gorajskich h. Korczak. Służył w Armii Księstwa Warszawskiego, przypuszczalnie od początków jej istnienia. W czasie wojny polsko-austriackiej, 9 sierpnia 1809 został mianowany kapitanem z przydziałem do 10. Pułku Huzarów. Przeszedł szlak bojowy tej formacji w trakcie wojny z Rosją w 1812. Za odwagę został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Wojskowego Księstwa Warszawskiego oraz Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej. Jako dowódca pułku wycofał się wraz ze swoim oddziałem na zachód. W kwietniu 1813 przeniesiony do 4. Pułku Ułanów. Za kampanię w Saksonii został odznaczony krzyżem oficerskim Legii Honorowej oraz Orderem Cesarskim Zjednoczenia. Po przeformowaniu oddziałów, w styczniu 1814 służył już w 2. Pułku Ułanów.
Po kongresie wiedeńskim pozostał w służbie Wojska Polskiego, sformowanego przez Królestwo Polskie. W 1815 służył z przydziałem w 4. Pułku Strzelców Konnych. Od 1818 w 1. Pułku Strzelców Konnych. W 1820 awansowany do stopnia podpułkownika. W 1829 objął dowództwo nad 1. Pułkiem Ułanów, otrzymując awans na pułkownika.