Kwaterował w Łowiczu.
W wyniku sprzysiężenia 29 listopada 1830, przystąpił do stronnictwa niepodległościowego. W wojnie z Rosją wziął udział w bitwie pod Białołęką, jako dowódca brygady. 19 czerwca 1831 w trakcie bitwy pod Łysobykami nie pośpieszył na pomoc ze swoją kawalerią gen. Karolowi Turnie, czym walnie przyczynił się do klęski wojsk polskich i załamania inicjatywy strategicznej powstania. Następnego dnia został awansowany do rangi generała brygady. 29 czerwca tego samego roku został postawiony w stan oskarżenia przez Komisję Rozpoznawczą z podejrzeniem zdrady stanu. Przetrzymywany na Zamku Królewskim nie dotarł do sali przesłuchań, został zlinczowany przez tłum w nocy 15 sierpnia 1831.
20 września 1822 w Sieradzu poślubił Emilię Jankowską (1802–1858), córkę Konstantego i Anny Duninowskiej. Z małżeństwa pochodzi jedyna córka, Aniela Antonina Ludwika (ur. 1828).
Bibliografia