obie sztuki wyreżyserował Adam Hanuszkiewicz. Sukces odniosła dzięki roli Polly w Operze za trzy grosze Bertolda Brechta w reżyserii Konrada Swinarskiego (1958).
W latach 1960–1966 występowała w Kabarecie Starszych Panów, co przyniosło jej największą popularność i utrwaliło wizerunek symbolu seksu. Do historii polskiej muzyki rozrywkowej przeszły jej wykonania utworów „Bo we mnie jest seks”, „Do ciebie szłam”, „S.O.S. (Ratunku, na pomoc ginącej miłości)” czy „Dla ciebie jestem sobą”, które śpiewała charakterystycznym, zmysłowym półszeptem. Podczas występów kabaretowych często była ubrana w stroje, którymi podkreślała swoją kobiecość (nosiła m.in. suknie z głębokimi dekoltami). Współpraca z nią bywała uciążliwa, ponieważ aktorka często spóźniała się na nagrania lub próby.
Wykreowała role dramatyczne i charakterystyczne, m.in.: Ofelię w Zamku w Szwecji (1961), Holly w Śniadaniu u Tiffany’ego (1965) i Scenach z życia Holly Golightly, Katarzynę w Poskromieniu złośnicy (1977) i George Sand w Lecie w Nohant (1977). W 1982 miała zagrać carycę Katarzynę II w spektaklu Tadeusza Micińskiego Termopile polskie (reż. Andrzej Maria Marczewski) w Teatrze Rozmaitości w Warszawie, ale cenzura nie dopuściła do premiery sztuki.