Jako student był członkiem Zetu i Bratniej Pomocy, a w latach 1905–1911 należał do Ligi Narodowej. Od 1905 współpracował z organem LN „Goniec Poranny i Wieczorny”, propagował politykę Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w prasie i na zgromadzeniach. W 1908 zerwał z Romanem Dmowskim na tle jego ugodowej polityki wobec Rosji oraz udziału delegacji endeckiej w panslawistycznym Zjeździe Słowiańskim w Pradze, nawiązując współpracę z prasą germanofilską wydawaną przez Władysława Studnickiego. Po wystąpieniu z Ligi Narodowej kandydował obok Dmowskiego bez powodzenia do IV Dumy Państwowej z Królestwa Polskiego, przegrywając z Eugeniuszem Jagiełłą (PPS-Lewica, Bund).

Pierwsze lata I wojny światowej spędził w Szwajcarii, gdzie prowadził działalność publicystyczną na rzecz sprawy polskiej jako współpracownik „” (1915–1917). Odrzucił propozycję akcesji do obozu prorosyjskiego ze strony Erazma Piltza, uznał Akt 5 listopada z 1916 za podstawę do zaangażowania na rzecz sprawy polskiej po stronie państw centralnych. W czerwcu 1917 wrócił do Warszawy i zbliżył się do Ligi Państwowości Polskiej. Był pracownikiem Rady Departamentu Spraw Politycznych Tymczasowej Rady StanuWłodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221..