Rozpoczął pracę w administracji podległej Radzie Regencyjnej, był szefem sekcji szkol­nictwa wyższego w Departamencie Kultury i Nauki. Od 26 listopada 1917 do 27 lutego 1918 z rekomendacji generał-gubernatora warszawskiego Hansa Beselera pełnił urząd Prezydenta Ministrów (szefa rządu). Działał bez powodzenia na rzecz utworzenia armii polskiej u boku Niemiec na froncie wschodnim i dopuszczenia rządu Rady Regencyjnej do rozpoczętych w grudniu 1917 rokowań pokojowych z Rosją radziecką w Brześciu. Podał się do dymisji 11 lutego 1918 w proteście wobec postanowień traktatu brzeskiego. Po raz drugi został premierem 2 października 1918, ale funkcję sprawował zaledwie przez tydzień, na tym stanowisku podpisał orędzie Rady Regencyjnej z 7 października zapowiadające nadejście niepodległości.. W okresie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 przebywał ponownie w Szwajcarii, agitując za polityką obozu Józefa Piłsudskiego. W okresie międzywojennym doradca przy Radzie Ministrów i MSZ, po powrocie do Warszawy wiosną 1921 zajmował się działalnością naukową i publicystyczną, rozwijając motywowane silnym antykomunizmem koncepcje federacyjne i badania nad historią Rosji.