W 1990 został wybrany deputowanym do Rady Najwyższej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (przekształconej w 1991 w Radę Najwyższą Ukrainy). W lipcu 1990 głosował za deklaracją suwerenności państwowej Ukrainy, a 24 sierpnia 1991 poparł w parlamencie ukraińską deklarację niepodległości. W wyborach prezydenckich w 1991 wspierał kandydaturę Ihora Juchnowskiego. W październiku 1992 objął urząd premiera Ukrainy. Zgodził się na wybór, motywując to trudną sytuacją gospodarczą kraju. Funkcję tę pełnił do września 1993.
W wyborach parlamentarnych w 1994 ponownie uzyskał mandat deputowanego.
Prezydent Ukrainy W 1994 wziął udział w wyborach prezydenckich, pokonując ubiegającego się o reelekcję Łeonida Krawczuka. Ponownie został wybrany na prezydenta w kolejnych wyborach w 1999, wygrywając w drugiej turze z Petrem Symonenką, liderem Komunistycznej Partii Ukrainy.
Jego oponenci i część zagranicznych mediów wiązała jego osobę ze zniknięciem opozycyjnego dziennikarza Heorhija Gongadze, który został zamordowany we wrześniu 2000.