W 1622 opublikował kolejną pracę. Jej tematem było wyznaczanie środka masy Ziemi. Guldin twierdził, że środek masy każdego wielkiego ciała ma tendencję do zmieniania swojego położenia. Jego zdaniem środek masy Ziemi zbiegnie się kiedyś ze środkiem masy Wszechświata, a więc – co za tym idzie – Ziemia nie będzie się wiecznie poruszała. W 1623 został mianowany profesorem matematyki uniwersytetu wiedeńskiego. W 1629 przybył na Śląsk, do księstwa żagańskiego, gdzie uczył w jednej z jezuickich szkół. Po kilku latach wrócił jednak do pracy na uczelni w Wiedniu, gdzie wykładał do 1637, kiedy to przeniósł się do Grazu. Guldin znał wielu innych uczonych, stale korespondował między innymi z Johannesem Keplerem, z którym dyskutował zarówno na tematy dotyczące nauki jak i religii. Z tej korespondencji zachowały się jednak tylko listy pisane przez KepleraSchuppener Georg, Kepler's relation to the Jesuits—A study of his correspondence with Paul Guldin, w: NTM International Journal of History & Ethics of Natural Sciences, Technology & Medicine, numer 5, część I, 1997. Wiadomo, że Guldin wspierał Keplera i interweniował w jego sprawach na dworze. Jako że Kepler miał przez pewien czas problemy finansowe, Guldin, dzięki znajomości z Zucchim, zorganizował mu teleskop, niezbędny do prowadzenia obserwacji.