W jej ramach często tworzone są programy stabilizacyjne (dostosowawcze), które wytyczają działania, jakie rząd powinien przeprowadzić w celu umocnienia pieniądza krajowego, ograniczenia wydatków publicznych oraz popytu inwestycyjnego i konsumpcyjnego, hamowania wzrostu cen i płac.
3. Dziedzina trzecia – dotyczy planowania sektora publicznego. Obejmuje kwestie wpływania na przedsiębiorstwa, zakłady, urządzenia znajdujące się w posiadaniu lub pod kontrolą państwa, działające w ramach systemów infrastruktury, związane z systemem obrony narodowej oraz systemem bezpieczeństwa wewnętrznego. Dotacje dla jednostek sektora publicznego pochodzą z budżetu, ich rozmiary i kierunki przedstawiane są w specjalnych programach. Zapewniając prawidłowy rozwój i rozmieszczenie zakładów użyteczności publicznej można osiągnąć tzw. korzyści zewnętrzne dla przedsiębiorstw prywatnych, a także stymulować proces rozwoju gospodarczego.
Trzy wymienione powyżej dziedziny planowania krajowego uzupełniają się w swoich działaniach, wszystkie problemy występujące w krajowej polityce ekonomicznej są przez nie rozwiązywane.