Halina Urbańska została wówczas kierowniczką polskiej biblioteki publicznej pod nazwą Zjednoczone Czytelnie Towarzystwa Czytelni Ludowych w Toruniu. Rok później przyczyniła się do powstania Centralnej Biblioteki Pedagogicznej przy Komisji Szkolnej w Toruniu, na potrzeby tej placówki organizując przemyt książek przez kordony zaborcze. Od listopada 1918 wchodziła w skład Zarządu Powszechnego Towarzystwa Pedagogicznego (obok m.in. Wandy Szuman i ks. Mariana Pączka), które postawiło sobie za zadanie koordynację polskiego ruchu oświatowego. Towarzystwo zostało później przekształcone w Wydział Szkolny Podkomisariatu w Gdańsku, a Urbańska, jako członkini Komisji Szkolnej na Regencję Kwidzyńską (z siedzibą w Toruniu), brała udział w tworzeniu szkolnych komisji powiatowych i za ich pośrednictwem egzekwowała prawo do trzech godzin szkolnych języka polskiego i czterech godzin religii w języku polskim (w wymiarze tygodniowym) we wszystkich szkołach elementarnych. Dostarczała polskie podręczniki, prowadziła statystyki dotyczące uczniów, nauczycieli i szkół, zajmowała się poradnictwem oświatowym oraz opracowywała system kształcenia dorosłych.