W 1884 i 1921 odnotowano polską nazwę „Luboń” oraz niemiecką „Luban”.
Historia
Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty polskiej z rodu Lubońskich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później należała do miasta Poznania. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1426 miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Wiry.
Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z 1316 i odnotował świadka Mikołaja z Lubonia. W latach 1385-1390 w dokumentach sądowych odnotowano Pomiana z Lubonia, męża Dobroszki, ojca Jakusza Pomiana i Jaranda. W 1385 wspomniany on został jako świadek. W 1386 Dasz ze Wścieklic (obecnie zaginiona miejscowość, w okolicy Głuszyny w powiecie poznańskim) miał mu zapłacić 60 grzywien tytułem poręki. W 1387 miał mu zapłacić 10 grzywien Piech z Gądek, który opuścił zamek (łac „fortalicium”) bez zgody Pomiana. W 1387 Pomian z Lubonia toczył proces z Bogusławą Piechową z Gądek, oskarżony o zagarnięcie konia w jej wsi. W 1387 otrzymał on w dzierżawę (łac „ad tenendum”) od Żyda pyzdrskiego Muszki oraz innej Żydówki część Gądek, którą Żydzi ci uzyskali w procesie od matki Grabiny z Gądek.