Rozdział 2: Dharma i natura wszechświata 2-1. Anukúlavedaniiyam sukham: Szczęście jest wrodzonym mentalnym odczuciem. 2-2. Sukhánuraktih paramá jaeviivrttih: Głębokie pragnienie szczęścia jest najważniejszą skłonnością istot żywych. 2-3. Sukhamanantamánandam: Nieskończona przyjemność to błogość. 2-4. Ánandam Brahma ityáhuh: Nieskończona błogość jest nazywana Brahmanem. 2-5. Tasminnupalabdhe paramá trśńánivrttih: W tym osiągnięciu (Brahmana) zaspokajane jest całe pragnienie. 2-6. Brhadeśańáprańidhánam ca dharmah: Pragnienie i podążanie za Wielkim jest Dharmą (podstawową właściwością) ludzkości. 2-7. Tasmád dharmah sadákáryah: Dlatego też Dharma (podstawowa właściwość), zawsze musi być praktykowana, tzn. we wszystkich działaniach należy kierować się Dharmą. 2-8. Viśaye puruśávabhásah jiivátmá: Odzwierciedlenie Świadomości w jednostkowym obiekcie znamy jako „Jiivátmá”, Jednostkową Duszę. 2-9. Átmani sattásamsthitih: Każda jednostka jest ostatecznie osadzona w Átmanie. 2-10. Otahprotah yogábhyám samyuktah Puruśottamah: Kosmiczne Jądro, Puruśottama, połączone jest z każdym bytem indywidualnie i ze wszystkimi wspólnie. 2-11. Mánasátiite anavastháyám jagadbiijam: Nasienie wszechświata leży poza umysłem, w stanie, którego umysł nie może objąć. 2-12.