W 1672 wybuchła kolejna wojna z Turcją. Armia Imperium Osmańskiego pod dowództwem sułtana Mehmeda IV w walkach na Ukrainie osiągała początkowo znaczne sukcesy. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Była wśród nich chorągiew husarska koronna wojewody ruskiego Stanisława Jabłonowskiego pod dowództwem podstolego lubelskiego Zbigniewa Bliskowskiego. W czasie bitwy chorągiew liczyła 144 konie.
Żołnierze chorągwi znaleźli się w kompucie wojsk koronnych z 1683 (200 koni) i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej 1683-1699 pod faktycznym dowództwem starosty chełmskiego Michała Rzewuskiego. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Stanisława Jabłonowskiego. Zgodnie z etatem chorągiew wojewody ruskiego, hetmana wielkiego koronnego Stanisława Jabłonowskiego powinna posiadać 150 koni starego zaciągu i 50 zaciągu nowego. Faktycznie posiadała 200 konie.