II Rzeczpospolita W odrodzonej Polsce w kwietniu 1919 r. otrzymał mianowanie na profesora zwyczajnego na UJ. Podczas wojny z sowietami 1920 r. został zmobilizowany do Korpusu Sądowego. Na skutek interwencji prorektora UJ Estreichera nie został wcielony do wojska. W roku akademickim 1921/1922 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa i Administracji UJ.
21 sierpnia 1922 r. Kumaniecki został mianowany na funkcję ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego w rządzie Juliana Nowaka. Jedną z ważniejszych decyzji, jakie podjął w tym czasie, było rozciągniecie mocy dekretu z lutego 1919 r. dotyczącego kształcenia nauczycieli szkół powszechnych, ustawy z maja 1919 r. dotyczącej ustalania i wynagradzania nauczycieli publicznych szkół powszechnych oraz ustawy z lipca 1920 r., dotyczącej uposażenia nauczycieli publicznych szkół powszechnych, inspektorów i zastępców inspektorów szkolnych na województwa nowogródzkie, poleskie i wołyńskie, część białostockiego, a także Ziemię Wileńską. Istotną ustawą dla organizacji szkolnictwa w odradzającym się państwie była przyjęta we wrześniu 1922 r. ustawa dotycząca kwalifikacji zawodowych do nauczania w szkołach średnich ogólnokształcących i państwowych oraz prywatnych seminariach nauczycielskich. W ustawie znalazł się termin graniczny zdobycia kwalifikacji zawodowych.