W przypadku ich nieuzyskania do tego czasu groziła utrata praw do nauczania w tych szkołach. Na polu rozwoju szkolnictwa zawodowego ważnymi działaniami, które podjął Kumaniecki, było opracowanie statutu państwowych szkół mierniczych oraz otwarcie Państwowej Szkoły Przemysłu Drzewnego w Białowieży przygotowującej pod kątem teoretycznym i praktycznym do pracy w przemyśle zajmującym się przeróbką drewna. W okresie kierowania przez niego ministerstwem weszła w życie ustawa z września 1922 r. regulująca zdobycie tytułu inżyniera. Uporządkowano również organizację studiów z zakresu prawa na uniwersytetach państwowych. Na jego wniosek Rada Ministrów w listopadzie 1922 r. wydała statut Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, która po zamknięciu od 1920 r. przeszła pod władzę ministerstwa. W tym czasie uporządkowano także kwestię relacji urzędników administracji szkolnej względem organizacji nauczycielskich. Zostali oni zobowiązani do bezstronności i równego traktowania wszystkich organizacji nauczycielskich. Kumaniecki wprowadził istotne przepisy dotyczące zdrowia młodzieży szkolnej. Ich rozwój fizyczny mieli kontrolować lekarze szkolni. Do ich zadań należało zwracanie uwagi na stan zdrowia ucznia, wykrywanie ewentualnych wad wymagających leczenia i prowadzenie odpowiedniej dokumentacji.