Wydawane było także pismo „Racjonalista”.
W okresie międzywojennym ukazała się książka Leona Świeżawskiego Bóg Rozsądek. Zasady religii wiarygodności godnej rozsądnego człowieka (1929), będąca wykładem myśli ateistycznej, oraz głośne ateistyczne powieści: Emila Zegadłowicza Zmory (1935) i Jana Parandowskiego Niebo w płomieniach (1936). Drugie wydanie Zmór zostało potępione przez arcybiskupa Adama Sapiehę i skonfiskowane przez prokuraturę krakowską. Zdzisław Mierzyński opublikował książkę Jak człowiek stworzył boga (1931), w której dał popularny wykład ateizmu.
Po II wojnie światowej do przełomu lat 80. i 90. XX wieku światopogląd ateistyczny był propagowany przez władze państwowe. Ateizm państwowy przejawiał się m.in. w ograniczeniu pozwoleń na budowę, a także rozbudowę świątyń, prześladowaniu duchownych (jak np. bezprawny areszt kardynała Stefana Wyszyńskiego) czy szykanowaniu członków PZPR biorących regularny udział w praktykach religijnych. W 1957 roku decyzją KC PZPR przy Wydziale Propagandy i Agitacji KC powstała komisja ds. propagandy ateistycznej.