Pierwszą organizacją wolnomyślicieli polskich była Polska Liga Wolnej Myśli, założona 13 lipca 1906 w Paryżu. Jej twórcami byli polityczni emigranci z Królestwa Polskiego. Program PLWM zatytułowany Organizacja myśli niepodległej, składający się z odezwy do obywateli oraz statutu, został opublikowany w Warszawie 1 września 1906, w pierwszym numerze nowo powstałego pisma Myśl Niepodległa kierowanego przez Andrzeja Niemojewskiego. Pierwszy punkt statutu mówił:
Polska Liga Wolnej Myśli ma na celu zwalczanie dogmatów i przesądów szerzonych i podtrzymywanych przez religie i duchowieństwo oraz rozwijanie światopoglądów opartych na wiedzy i rozumie.
O ateizm w II RP przez środowiska prawicowe był oskarżany prezydent Gabriel NarutowiczM. Ruszczyc, Strzały w Zachęcie, Katowice 1987, s. 163. ., co było częścią przypuszczonej przeciwko niemu nagonki. Ogólnie w ówczesnej Polsce jawny ateizm był poglądem mało rozpowszechnionym, nawet wśród antyklerykalnej i laickiej inteligencji, o czym świadczy choćby fakt, że w II Rzeczypospolitej nie powołano – tradycyjnie zrzeszającego ateistów – wolnomularstwa wielkowschodowego, chociaż działały organizacje wolnomyślicielskie: Stowarzyszenie Wolnomyślicieli Polskich, Polski Związek Myśli Wolnej, czy Warszawskie Koło Intelektualistów.