Był też założycielem i redaktorem czasopisma Nowe ToryMichał Szulkin, Polski Związek Nauczycielski, 1905–1917: studium z dziejów postępowego ruchu nauczycielskiego w Polsce. Nasza Księgarnia 1968, s. 47, 58, 76..

W latach 1915–1918 przebywał w wyniku wojny wraz z rodziną w Kijowie, po czym wrócił do Warszawy, wznawiając pracę naukową. Od 1918 do 1919 był prezesem Stowarzyszenia Nauczycielstwa Polskiego. W 1920 uruchomił Obserwatorium Magnetyczne w Świdrze. Od 1919 do 1939 wykładał fizykę i geofizykę w Wolnej Wszechnicy Polskiej, której od 1919 do 1924 był rektorem. W latach 1919–1925 był ławnikiem oraz zasiadał w radzie miejskiej Warszawy. Ponadto w 1919 współzakładał Polskie Towarzystwo Fizyczne, którego został przewodniczącym. W 1921 został profesorem nadzwyczajnym fizyki na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. W tym samym roku wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie”, z którego ramienia został wybrany w 1922 senatorem z okręgów nowogródzkiego i wileńskiego. W Senacie zasiadał w komisji oświaty i kultury. Wszedł w skład zarządu klubu parlamentarnego PSL „Wyzwolenie”, a także partii oraz został przewodniczącym komisji programowej ugrupowania. Następnie od 1928 do 1930 zasiadał w Sejmie II kadencji. Jako poseł opowiadał się m.in. za powszechnym i bezpłatnym nauczaniem.