Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością książęcą należącą do książąt wielkoposkich, a później królewszczyzną, miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego należącym do królów polskich. W XII wieku była siedzibą okręgu śremskiego. W latach 1212 i 1247 odnotowana została po łacinie jako „castrum” czyli gród, siedziba kasztelanii śremskiej. Od 1320 tereny, na których powstało miasto leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1507 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1248 notowana była jako siedziba własnej parafii, a w 1510 leżała w dekanacie śremskimMagazin für die neue Historie und Geographie Angelegt, t. XVI, Halle, 1782, s. 13..
W średniowieczu miasto leżało w innym miejscu. Pierwotna lokacja miasta miała miejsce w 1253 nad lewym brzegiem rzeki Warty. W 1393 Śrem przeniesiony został podczas odnowionej lokacji na nowe miejsce, na wyspę (łac. „locus seu insula”) zwaną „Ostrów” albo „Kobylec” (staropol. „Cobilecz”), która położona była na prawym brzegu rzeki Warty, pomiędzy jeziorem zwanym „Sabel” a „Czarnym Strumieniem”.