W 1393 król polski Władysław II Jagiełło zatwierdził mieszczanom śremskim prawo magdeburskie zezwalając im przenieść miasto Śrem na ostrów zwany „Kobylec” położony pomiędzy jeziorem Zabiel a Czarnym Strumieniem.
Śrem był po raz pierwszy wspomniany w dokumentach pisanych z 1136 jako ważny gród kasztelański o nazwie Zrem. W 1235 w czasie wojny Władysławowa Odonica z Henrykiem Brodatym udało się Władysławowi Odonicowi odzyskać podstępnie gród w Śremie. W obronie grodu zginął wówczas przebywający od lat na dworze we Wrocławiu syn wygnanego z Czech księcia dzielnicowego Dypolda, Bożywój. W 1253 Przemysł I lokował tu na lewym brzegu Warty miasto; tym samym Śrem stanowi jedną z najstarszych lokacji miejskich w Wielkopolsce, równą wiekiem PoznaniowiZbyszko Górczak: Najstarsze lokacje miejskie w Wielkopolsce (do 1314 r.), Poznań 2002, s. 97. W XIV wieku znalazła się tu siedziba starostwa.