Aleksy IV został wtrącony do więzienia i uduszony. W wyniku rewolucji pałacowej krzyżowcy znaleźli się sytuacji bezpośredniego zagrożenia. Przeważyło zdanie by zdobyć miasto i narzucić mu własnego kandydata na cesarza. Przez cały marzec trwały pertraktacje nad kandydatem na cesarza i kształtem jego przyszłej władzy. Bonifacy był najpoważniejszym kandydatem do korony, ale sprzeciw zgłaszali Wenecjanie, którzy zdążyli już poznać jego niezależny charakter, a obawiali się też jego związków z Genueńczykami. Ostatecznie ustalono tylko sposób wyboru cesarza. 12 kwietnia po kilkudniowym szturmie Konstantynopol został zdobyty. Bonifacy wkroczył do Konstantynopola entuzjastycznie witany przez ludność, by wzmocnić swoją pozycję zajął wielki pałac i Hagię Sofię. Poślubił też, ocaloną przez siebie, wdowę po Aleksym IV, Marię Węgierską. Ostatecznie 9 maja zebrała się Rada złożona z 12 elektorów, po 6 spośród krzyżowców i Wenecjan. Rozdźwięki pośród krzyżowców pozwoliły Wenecjanom przeforsować kandydaturę Baldwina hrabiego Flandrii.