Podejście preskryptywne jest stawiane w opozycji do deskryptywizmu, czyli postawy wystrzegającej się sądów preskryptywnych na rzecz neutralnego opisu rzeczywistości, co uchodzi za fundament naukowego podejścia do języka. Praktyki preskryptywne swoje zastosowanie znajdują natomiast w edukacji i działalności wydawniczej. Preskryptywizm często jest składnikiem krajowej polityki językowej. Stanowi również istotną część potocznych postaw językowych.
Skrajną formą preskryptywizmu jest puryzm językowy.
Pojęcie preskryptywizmu Określenie „preskryptywizm” () jest spokrewnione ze słowem „preskryptywny” (nakazowy; ang. ), którego pierwsze użycie w znaczeniu lingwistycznym odnotowano w pracy Essentials of English Grammar (1933) autorstwa Ottona Jespersena. Termin „preskryptywizm” pojawił się po raz pierwszy w artykule (1954) autorstwa Archibalda A. Hilla. Sam preskryptywizm, jako zjawisko socjolingwistyczne i socjopsychologiczne, był obecny znacznie dawniej, również w świecie antycznym i średniowieczu.