Koncepcja językoznawstwa preskryptywnego rozkwitła w XVIII i XIX w. na gruncie angielskim, kiedy to stosowaniu „poprawnego” języka przypisywano szczególne znaczenie, traktując tę umiejętność jako wskaźnik statusu społecznego. Pojęcie preskryptywizmu jest zbliżone do pojęcia puryzmu (które przeważnie jest odnoszone do zwalczania zapożyczeń, wpływów obcych), ale przypisuje się mu szerszy charakter. Puryzm bywa opisywany jako jeden z aspektów preskryptywizmu; zarówno puryzm, jak i preskryptywizm mają na celu przeciwdziałanie odczuwanej degradacji języka. Termin „kultura języka” bywa rozumiany jako eufemistyczne określenie na preskryptywizm.
Sam termin „preskryptywizm” często budzi negatywne skojarzenia; w praktyce jest kojarzony ze zbiorem określonych poglądów i przeświadczeń społecznych. Wśród aspektów preskryptywizmu wymienia się m.in. niedostrzeganie heterogeniczności języka i dyskryminację grup nieposługujących się językiem standardowym, forsowanie osobistych poglądów na język, a także kreowanie sztucznych barier komunikacyjnych (w rzeczywistości nieistniejących). Niekiedy wskazuje się na związek preskryptywizmu z konserwatyzmem politycznym.