W takich społecznościach również można dostrzec preskryptywne postawy językowe, wyrażające się m.in. w postaci spontanicznych sądów na temat obcych lub innowacyjnych form języka. Szeroko pojmowany preskryptywizm występuje też na poziomie dialektalnym, np. w sytuacji gdy użytkownik jakiegoś dialektu podkreśla autentyczność tradycyjnej formy dialektalnej, a odrzuca nowszą (innowacyjną) formę wyrazową.
Preskrypcji bywa przypisywana ważna rola w ułatwianiu komunikacji międzyregionalnej; pozwala bowiem popularyzować określony standard językowy (szerzej zrozumiały niż odmiany lokalne), sprzyjając tym samym wzajemnemu porozumiewaniu się użytkowników różnych dialektów danego języka. O ile pewna odmiana ponadregionalna może przyjąć się samoistnie, bez świadomych interwencji, to w wielu krajach świata podejmuje się systematyczne działania na rzecz standaryzacji i kodyfikacji języków narodowych. Zasady preskryptywne znajdują również zastosowanie w działalności wydawniczej, gdzie zachodzi potrzeba ustanowienia konwencjonalnych przepisów, rządzących np. formatem i stylem publikacji.