Interwencje preskryptywne bywają też umotywowane chęcią przeciwdziałania zmianom w języku i mogą przybierać postać tradycjonalizmu językowego.
Preskryptywizm, choć kojarzony popularnie z lingwistyką, nie spotyka się w językoznawstwie z szeroką akceptacją, zwłaszcza w kręgach zachodnich. Był jednak obecny w dawnych pracach z dziedziny gramatyki (zob. gramatyka tradycyjna) i jest nadal praktykowany przez część językoznawców, m.in. w krajach Europy Wschodniej i Środkowej; czyni się to czasem w ramach dyscypliny zwanej kulturą języka. Do przejawów preskryptywnego podejścia do języka można zaliczyć m.in. poradnictwo językowe.
Źródła autorytatywne thumb|left|186px|Hiszpańska Akademia Królewska, Madryt Preskrypcja zakłada istnienie autorytatywnych instytucji lub innych źródeł, które formułują zasady preskryptywne, respektowane przez znaczną część pisarzy i innych użytkowników języka. W przypadku języka angielskiego za takie źródła uchodzą zwykle książki różnych autorytetów – nie istnieje bowiem rada zajmująca się regulacją tego języka. W XX wieku poradnik A Dictionary of Modern English Usage autorstwa H.W. Fowlera był często ceniony jako wyznacznik angielszczyzny brytyjskiej;