Wspierając sprawę bułgarską czasem występował jako słowianofil, a czasem jako przeciwnik panslawistów. Chociaż do końca życia był przekonany, że narody słowiańskie posiadają odrębną drogę rozwoju, występował przeciwko oficjalnym koncepcjom panslawistów rosyjskich i wdał się w spór z najbardziej konsekwentnym ich zwolennikiem w Bułgarii, Rajkiem Żinzifowem. Studiując w Moskwie, nawiązał kontakt z rewolucyjnymi demokratami, m.in. z Mikołajem Czernyszewskim.
W 1868 roku aresztowany i osadzony w więzieniu w Budapeszcie, w związku z oskarżeniami o uczestnictwo w spisku na życie Michał Obrenowicia.
Podczas pobytu w Bukareszcie 1869-1874 nawoływał na łamach redagowanego przez siebie pisma „Swoboda” do walki z Turcją („Swoboda” była wydawana od 7 listopada 1869).
Współorganizator Bułgarskiego Komitetu Rewolucyjnego (od 1869). Krytykował anachronizmy tureckich stosunków społecznych i propagował "rozstrzygnięcie kwestii bułgarskiej" w duchu liberalizmu i rewolucji demokratycznej. Po śmierci Wasiła Lewskiego w 1872 roku znów zaczął liczyć na zagraniczną (serbską) pomoc dla sprawy bułgarskiej. Od 1873 roku zamieszkał w Belgradzie.